اگر دنبال جایی هستید که کارهایتان را به اشتراک بگذارید، گفتگو کنید، یاد بگیرید و کمک کنید، اینجا جای شماست.
دیوان برای پرکردن سه شکافِ بنیادی ساخته شد، جایی که نشر سنتی هنرمند ایرانی را تنها گذاشته است.
برای هنرمندی که تازه کارش را شروع میکند، اعمال هر محدودیتی شکننده ست. او نیاز دارد کارش را بیواسطه با مخاطبش به اشتراک بگذارد و بازخوردش را ببیند.
هر محصول فیزیکی، نیازمند هزینهی اولیه است. انتشارات هم تا یک جایی میتواند با حاشیه سود پایین در بازار بماند. پس به ندرت کار جدید قبول میکند.
فضای مجازی پر از صفحههایی ست که یا تعدادشان اندک میماند، یا اگر مخاطبشان زیاد شود برای حفظ کیفیت دوباره دست به ارزشیابی اثر میزنند.
در دیوان قرار نیست شاهد یک فعالیت یکطرفه باشیم. کمک کردن به دیگران با نقد سازنده باعث دوام فعالیت میشود. هر کس سه اثر اول را مهمان دیوان است؛ برای انتشار آثار بعدی باید فعالیت کنی.
هر کاربر برای شروع سه اثر میتواند منتشر کند، هر اثر صفحه و شناسنامهی مستقل خواهد داشت.
برای انتشارِ بیشتر، نقدی سنجیده بر کار دیگران بنویس؛ حداقل صد کلمه.
اثرت را به جشنوارههای ادبی دیوان بفرست، با دیگر هنرمندان بسنج و جایزه بگیر.
اینجا امتیاز و نقد مستقیماً تبدیل به اعتبار میشود؛ سطحت را بالا میبرد و نامت در جامعهی دیوان بیشتر دیده میشود.
از حمایتِ مخاطبان، جایزهی جشنوارهها، بازار و حساب ویژه، هنرت میتواند درآمدزا شود.
سفارشهای نویسندگی، ترجمه، گویندگی و طراحی را در بازار دیوان پیدا کن و درآمد کسب کن.
همینجا بنویس؛ نسخهها و نقدها در کنار هم ذخیره میشوند. سریعتر ایرادات را برطرف میکنی.
شروع از هر دستگاهی؛ ویرایشگرِ فارسی، راستبهچپ، بیمزاحمت.
نسخهها میمانند؛ تاریخچهی پیشنویسهایت همیشه در دسترس است.
ویرایشگر مجهز؛ عکس، لینک و ابزارهای شکلدهی به متن.
تشبیهِ سطر دوم درخشان است — اما فعلِ پایانی را قویتر کن.
سفارش بده یا سفارش بگیر؛ نویسندگی، ترجمه، گویندگی، طراحی و نقاشی، همه در یک بازار.
هر سفارشی برای نوشتن، ترجمه، گویندگی، طراحی یا نقاشی داری همینجا اعلام کن؛ یا خودت میان هنرمندانِ دیوان سفارش بگیر و کسب درآمد کن.
مسابقهی ادبی بساز یا در آن شرکت کن؛ با داوریِ شفاف، رأی جامعه و هیئتِ داوران، و آرشیوی همیشگی از برندگان.
مجلهای گزیده از بهترین آثارِ هر فصل؛ انتخابِ سردبیران، نه الگوریتم. جایی که نوشتههای ماندگارِ دیوان کنار هم مینشینند.
بهزودیبله، مشاهدهی آثار و عضویت پایه در دیوان همیشه رایگان است. حساب ویژه فقط فرصت بیشتری برای دیده شدن به افراد پرکار میدهد.
هر هنرمند سه انتشار رایگان دارد؛ برای انتشارِ بیشتر باید نقدی سنجیده بر کارِ دیگران بنویسد. همین قاعدهی ساده، بهجای لشگر تماشاچی، کیفیت را بالا نگه میدارد.
خیر. دیوان بیممیزی منتشر میکند. تنها مرزها، قانونهای پایه و احترام به حقوقِ دیگران است، نه سلیقهی یک ناظر.
همهی حقوقِ اثر نزدِ خودِ هنرمند میماند. هر زمان بخواهی میتوانی اثرت را ویرایش یا حذف کنی.
بله. دیوان خانهی همهی فارسیزبانانِ جهان است و پرداختِ ارزی هم پشتیبانی میشود.
از حمایتِ مستقیمِ مخاطبان، جوایزِ جشنوارهها، بازار و امکاناتِ حساب ویژه؛ کمکم انتشار آثار میتواند نانآور شود.
منتشر کن، نقد بگیر، مخاطبت را پیدا کن — بیممیزی، بیواسطه، رایگان.
هر فصل، گزیدهای از بهترین آثار و فراخوانها. همین.